ҚАЛАМЫ ҚАРЫМДЫ ҚАЙРАТКЕР Жақыпжан Нұрғожаев Мұсабекұлы 80 жаста
Уақыт – адам ғұмырының ең әділ төрешісі. Ол ешкімге тоқтамайды, ешкімге жалтақтамайды. Бірақ сол уақыттың көшінде кімнің қандай із қалдырғанын айқын көрсетеді.
Кейбір жандар өмірдің өз ағысымен ғана жүріп өтсе, енді біреулер сол дәуірдің үніне айналып, ел жадында сақталады. Осындай тағылымды тұлғалардың қатарында журналист, Қазақстанның мәдениет қайраткері Жақыпжан Нұрғожаев Мұсабекұлының есімі айрықша аталады.
Оның ғұмыры – тек жеке адамның өмір жолы емес, бұл – қазақ журналистикасының бір кезеңі, қоғамның тыныс-тіршілігімен біте қайнасқан тағдыр. Сексен жылдық белес– бір ғана жас межесі емес, бұл – көрген мен түйгеннің, жазған мен жинағанның, із қалдырған өмірдің қорытындысы.
Жақыпжан Мұсабекұлы 1946 жылдың 13 наурызында Алматы облысы Райымбек ауданының Тасбұлақ ауылында дүниеге келді. Таудың етегіндегі сол бір шағын ауыл– оның өмірінің бастауы ғана емес, рухани қалыптасуының да негізі болды.
Ауыл өмірі – қарапайым көрінгенімен, үлкен мектеп. Табиғатпен етене тіршілік, еңбекпен біте қайнасқан күндер, үлкенге құрмет, кішіге ізет – осының бәрі оның мінезін қалыптастырды. Сол ортада өскен бала үшін адал еңбек – өмірдің басты қағидасына айналады. Жақыпжан аға да дәл сондай тәрбиемен есейді.
Балалық шағы елдің еңсесі енді көтеріліп келе жатқан кезеңге тұспа-тұс келді. Соғыстан кейінгі жылдардың ауыртпалығы, тұрмыстың қиындығы – бәрі де болашақ қаламгердің өмірге деген көзқарасын шыңдады. Ол қиындықты көріп өсті, бірақ сол қиындық оны жасыта алмады, керісінше, жігерлендірді.
Жастайынан сөзге зерек, ойға ұшқыр болған Жақыпжан білімге ерекше құштарлық танытты. Оның бойындағы ізденіс пен талпыныс оны үлкен қалаға, үлкен білім ордасына жетеледі.
1975 жылы Қазақ мемлекеттік университетін тәмамдауы – оның өміріндегі маңызды кезеңдердің бірі болды. Бұл тек диплом алу ғана емес, бұл – ой-өрістің кеңеюі, кәсіби бағыттың айқындалуы еді. Университет қабырғасында ол тек теориялық білім алып қана қоймай, қоғамды тануды, сөздің салмағын сезінуді үйренді.
Сол жылдары оның бойында журналистикаға деген ерекше ынта қалыптасты. Ол үшін журналист болу – жай ғана мамандық емес, бұл – жауапкершілік, бұл – халықтың сөзін сөйлеу, шындықты жеткізу миссиясы еді.
Еңбек жолын «Лениншіл жас» газетінде бастаған жас маман алғашқы күннен-ақ өзінің жауапкершілігімен, ізденімпаздығымен көзге түсті. Тілшілік қызмет – жеңіл жұмыс емес. Ол– халықпен тығыз байланыс, оқиға ортасында жүру, шындықты сүзгіден өткізіп жеткізу.
Жақыпжан Мұсабекұлы осы талаптардың үдесінен шыға білді. Ол жазған материалдар құрғақ ақпаратпен шектелмей, терең ойға, нақты дерекке құрылды. Уақыт өте келе ол бөлім меңгерушісі қызметіне дейін көтеріліп, өзінің ұйымдастырушылық қабілетін де көрсетті. Бұл кезең – оның шығармашылық мектебі болды. Әр мақала, әр сапар, әр кездесу – оның тәжірибесін байытып, кәсіби деңгейін арттыра түсті.
1982 жылы Шелек аудандық «Еңбек туы» газетіне редактор болып тағайындалуы – оның өміріндегі жаңа белес еді. Редактор болу – тек басқару емес, бұл – бағыт беру, ұжымға рух беру, басылымның бет-бейнесін қалыптастыру.
Жақыпжан аға бұл міндетті үлкен жауапкершілікпен атқарды. Ол газет мазмұнын байытып қана қоймай, оның қоғамдағы рөлін күшейтті. Әр мақалада шынайылық, әр жолда шындық болуын талап етті.
Оның басшылығымен газет халыққа жақындай түсті. Ауылдың тыныс-тіршілігі, қарапайым еңбек адамдарының өмірі, қоғамдағы өзекті мәселелер – бәрі де басылым бетінде кеңінен көрініс тапты.
1987–1994 жылдары республика баспасөзіне көмек көрсету қорының президенті қызметін атқаруы – оның кәсіби беделінің жоғары екенінің айғағы.
Бұл кезеңде ол тек журналист ретінде ғана емес, саланың жанашыры ретінде танылды. Журналистерге қолдау көрсету, баспасөздің дамуына жағдай жасау – оның басты мақсаты болды.
Ол әрдайым сөз еркіндігі мен жауапкершілікті қатар ұстанды. Өйткені ол үшін журналистика- қоғам алдындағы үлкен аманат еді.
1998 жылдан бастап облыстық «Жетісу» газетінің бас редакторы қызметін атқаруы – оның шығармашылық жолындағы маңызды кезеңдердің бірі.
Бұл басылымды ол тек ақпарат құралы ретінде емес, рухани мінберге айналдырды. Газет бетінде ұлттық құндылықтар, тарих, мәдениет, ел тағдыры кеңінен жазылды.
Жақыпжан аға көптеген жас журналистерге жол ашты. Оларды тек жазуға емес, ойлауға, талдауға, жауапкершілікке үйретті. Оның мектебінен өткен талай қаламгер бүгінде өз жолын тауып отыр.
Жақыпжан Нұрғожаевтың қаламынан туған дүниелер – уақыттың айнасы. Оның мақалаларының басты ерекшелігі – тереңдік пен шынайылық.
Ол қандай тақырыпты жазса да, оның астарында адам тағдыры, қоғам мәселесі, ұлттық құндылық жатады. Оның тілі қарапайым, бірақ әсерлі. Әрбір сөйлемі ойға жетелейді.
Журналистикада ұзақ жыл еңбек еткен ол сөздің қадірін, ойдың салмағын жақсы білді. Сондықтан оның жазғандары оқырманды бейжай қалдырмайды.
2002 жылы Қазақстанның мәдениет қайраткері атағының берілуі – оның еңбегіне берілген жоғары баға.
Алайда, ол үшін ең үлкен марапат – халықтың құрметі болды. Себебі ол ешқашан атақ үшін емес, ел үшін еңбек етті.
Қайраткер тұлғаның өмірінде отбасының орны ерекше. Жақыпжан аға – тек қоғам қайраткері ғана емес, өнегелі әке, ардақты ата. Ол ұрпағына еңбексүйгіштік пен адалдықты үлгі етті. Оның тәрбиесін көрген балалар да елге қызмет етуді басты парыз деп біледі.
Сексен жас – бұл жай ғана жас емес. Бұл– тәжірибенің жиынтығы, даналықтың шыңы.
Жақыпжан Нұрғожаев Мұсабекұлының өмір- кейінгі ұрпаққа үлгі. Оның еңбегі, оның жолы– өнеге мектеп болмақ.
Құрметті Жақыпжан аға!
Сізді 80 жылдық мерейтойыңызбен шын жүректен құттықтаймыз!
Сізге зор денсаулық, ұзақ ғұмыр, отбасыңызға амандық тілейміз. Сіздің өмір жолыңыз – қазақ журналистикасының шежіресі болып қала бермек.
